يادت مياد كه من يك دفعه عاشقت شدم

بدون اين كه تو بخواي سوار قايقت شدم

يادت مياد نگات پر از شكايت وفاصله بود

اما به جاش نگاه من صبورو پر حوصله بود

يادت مياد وقتي بهت گفته بودم دوست دارم

گفتي ببين من فرصت اين قصه ها رو ندارم

يادت مياد با اين جواب خسته شدم از زندگي

تو رفتي و من موندم و يه دريا غرق تشنگي

يادت مياد به چشم تو فقط يه ديونه بودم

يا مثل يه مرغ غريب دنبال يه دونه بودم 

 یادت مياد كه عمر من وقف تو و پنجره بود 

يه چشمت افتاد به من اين بهترين خاطره بود

يادت مياد مردم ما رو به هم نشون دادن

جز ما تمام عاشقا از چشم مجنون افتادن

                                                        اي ستاره ستاره غريب من               ما اگر ز خاطر خدا نرفته ايم

پس چرا به دادمان نمي رسد؟             ما صداي گريه مان به آسمان رسيد

از خدا چرا صدا نمي رسد؟                اي ستاره ما سلاممان  بهانه است

عشقمان دروغ جاودانه است                در زمين زبان حق بريده اند

حق زبان تازيانه است                     وانكه با تو صادقانه درددل ميكند

                          هاي هاي گريه شبانه است.........

اي قامت بلند مقدس،

تنديس جاودان،

اي مرمر سپيد؛

اي پاكي مجرد پنهان،

در انجماد سنگ؛

من عابدانه در دل محراب سرد شب،

بدرود با خداي كهن گفتم .

هرگز كسي نگفته سپاس تو،

اين گونه صادقانه كه من گفتم .

ديگر مرا،

با اين عذاب دوزخيت

مگذار

مهر سكوت را،

زين سنگواره لب سرد ساكتت

 بردار

از اين نگاه سرد،

با چشمهاي سنگي تو.

دلگير مي شوم .

اي آفريده من،

آري، تو جاودانه جواني،

من پير مي شوم .

در اين شبان تيره و تار اينك،

اي مرمر بلند سپيد،

تنديس دستپرور من،

پرداختم تو را .

با اين شگرف تيشه انديشه،

در طول ساليان ،

- كه چه بر من رفت -

با واژه هاي ناب

در معبد خيالي خود ساختم تو را .

اما،

اي آفريده من !

 نه ،

اي خود تو آفريده مرا،

 اينك،

با من چه مي كني ؟!

به نام او که مرا افرید تا تو را دوست داشته باشم

کلمه مقدس عشق هرگز نصیب بی وفایان نمی شود

در زندگی بیاموز که دلت را به هر کسی تعارف نکنی

به چشمانت بیاموز که هر کسی ارزش دیدن ندارد

گریه اثرها دارد اشک تاثیرش وصف ناکردنی است

بگذار گذشته گذشته باشد 

امروز هدیه است استفاده کن

فردا هنوز نیامده خیلی فکرش را نکن

من دگر نگیرم الفت ز جهانیان به جز تو

 تو هم ار مرا نخواهی سر بی کسی سلامت

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست 

 امتحان ریشه هاست؟